سهراب سپهری، شاعر و نقاش معاصر ایرانی، در پانزدهم مهرماه سال ۱۳۰۷ در شهر کاشان به دنیا آمد. پدرش کارمند اداره پست و تلگراف بود و مادرش زنی بود که به شعر و ادبیات علاقه داشت. این فضا، علاقه به هنر را در سهراب جوان پرورش داد.
او پس از پایان تحصیلات ابتدایی و متوسطه در کاشان، به تهران رفت و در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. سهراب همزمان با سرودن شعر، به نقاشی نیز میپرداخت و در هر دو زمینه توانست نام خود را مطرح کند.
سپهری سفرهای زیادی به کشورهای مختلف کرد و از فرهنگ و هنر آنها تأثیر پذیرفت. اشعار او ساده، عمیق و سرشار از تصویرهای زیبا از طبیعت هستند. مشهورترین کتاب او “هشت کتاب” نام دارد که مجموعه کامل شعرهایش است.
سهراب سپهری در اول اردیبهشت سال ۱۳۵۹ بر اثر بیماری در تهران درگذشت و در صحن امامزاده سلطان علی بن محمد باقر در مشهد اردهال کاشان به خاک سپرده شد. او امروزه به عنوان یکی از محبوبترین شاعران مدرن ایران شناخته میشود.
اگر به این موضوع علاقه دارید، تحقیق در مورد ورزش فوتسال + قوانین را از دست ندهید.
اطلاعات جامعتری در مورد این موضوع را در تحقیق در مورد هفت خان رستم به صورت مختصر پیدا کنید.
سهراب سپهری، شاعر، نقاش و نویسنده اهل ایران، در پانزدهمین روز از ماه مهر سال ۱۳۰۷ در شهر کاشان چشم به جهان گشود.
اشعار این شاعر بلندآوازه به زبانهای گوناگونی مانند انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی برگردانده شده است.
او علاوه بر سرودن شعر، در هنر نقاشی و نویسندگی نیز دستی توانا داشت.
برای گسترش دانش خود، مقاله تحقیق در مورد سوره طاها به زبان ساده را مطالعه کنید.
زندگی نامه سهراب سپهری
پدر و مادر سهراب سپهری، اسدالله و ماهجبین، اهل ادب و هنر بودند. سهراب تحصیلات ابتدایی را در دبستان خیام کاشان و دوره دبیرستان را در دبیرستان پهلوی همان شهر به پایان رساند. پس از فارغالتحصیلی در خرداد ۱۳۲۲، در اداره فرهنگ کاشان مشغول به کار شد. او سپس با گرفتن دیپلم ادبی، به تهران رفت و در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران پذیرفته شد. همزمان با تحصیل، در شرکت نفت تهران استخدام شد، اما پس از هشت ماه از این شغل کنار کشید.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله تحقیق در مورد ورزش فوتبال + قوانین مراجعه کنید.
سپهری نخستین مجموعه شعر خود به نام «مرگ رنگ» را در سال ۱۳۳۰ منتشر کرد که در قالب شعر نیمایی سروده شده بود. او در سال ۱۳۳۲ از دانشکده هنرهای زیبا فارغالتحصیل شد و موفق به دریافت نشان درجه اول علمی گردید. در همین سالها در چند نمایشگاه نقاشی حاضر شد و دومین دفتر شعرش با عنوان «زندگی خوابها» را نیز به چاپ رساند. او سپس در بخش موزههای اداره کل هنرهای زیبا شروع به کار کرد و در هنرستان هنرهای زیبا نیز به تدریس پرداخت.
علاقه شدید سهراب به فرهنگ مشرق زمین، او را به سفر به کشورهایی مانند ژاپن، افغانستان، پاکستان، هند و چین کشاند. در ژاپن، هنر حکاکی روی چوب را فراگرفت و به ترجمه شعرهای کهن ژاپنی و چینی نیز پرداخت.
توصیه میکنیم حتماً مقاله تحقیق در مورد درخت سپیدار را مطالعه کنید.
در مرداد ۱۳۳۶، از راه زمینی عازم پاریس و لندن شد و در مدرسه هنرهای زیبای پاریس، در رشته لیتوگرافی نامنویسی کرد. وقتی در پاریس به همراه حسین زندهرودی بود، بورسیه تحصیلیاش قطع شد و برای تأمین هزینههای زندگی و ادامه اقامت در فرانسه، به کارهای مختلفی مانند شستشوی پنجره آپارتمانها روی آورد.
سهراب سپهری تا پایان عمر در نمایشگاههای نقاشی شرکت فعال داشت. او مدتی به عنوان سرپرست سازمان سمعی و بصیری در وزارت کشاورزی فعالیت کرد و از مهر ۱۳۴۰ نیز در هنرکده هنرهای تزیینی تهران تدریس میکرد. اما در اسفند ۱۳۴۱، از همه سمتهای دولتی خود کناره گرفت و پس از آن، بیشتر به شعر و نقاشی پرداخت.
اگر به این موضوع علاقه دارید، تحقیق در مورد ورزش پارکور (Parkour) و تاریخچه آن را از دست ندهید.
در اوایل دهه ۱۳۴۰، به همراه داریوش آشوری، چند مقاله و نمایشنامه ژاپنی را از روی نسخه فرانسوی ترجمه کرد که این آثار در سال ۱۳۴۳ در کتابی به نام «نمایش در ژاپن» به کوشش بهرام بیضایی چاپ شد.
سهراب سپهری فردی فروتن، کمالگرا و کمرو بود و نگاه انسانمدارانهی گستردهای داشت. به همین دلیل، همواره آثارش مورد نقد و تحلیل قرار گرفته است.
درگذشت
در سال ۱۳۵۸، سهراب سپهری بیماری سرطان خون گرفت و برای درمان به کشور انگلستان سفر کرد. اما بیماری پیشرفت کرده بود و او ناچار به تهران بازگشت. سرانجام در غروب روز اول اردیبهشتماه ۱۳۵۹، در بیمارستان پارس از دنیا رفت. پیکر سهراب در صحن امامزاده سلطانعلی بن محمد باقر، در روستای مشهد اردهال نزدیک کاشان، به خاک سپرده شد.
در ابتدا روی قبر او یک کاشی فیروزهرنگ گذاشته شد، اما بعدها خانوادهاش سنگ سفیدی روی مزارش نصب کردند. روی این سنگ، خط زیبای رضا مافی و بخشی از شعر «واحهای در لحظه» از کتاب حجم سبز حکاکی شده است:
به سراغ من اگر میآیید
نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من
سبک اشعار
سهراب سپهری بیشتر شعرهایش را در قالب نیمایی سروده است. تصویرهایی که در شعرهایش به کار میبرد، بسیار تازه و خلاقانه است. او معمولاً در تنهایی و به دور از مردم، شعرهایش را خلق میکرد. کویرهای اطراف کاشان و روستای چنار، مکانهای مورد علاقه او برای این خلاقیت بودند.
شعرهای سهراب سپهری صمیمی هستند و با زبانی نرم و لطیف بیان شدهاند. از مشهورترین آثار او میتوان به شعرهای «مسافر»، «صدای پای آب» و «نشانی» اشاره کرد. شعر «صدای پای آب» یکی از طولانیترین شعرهای نو در ادبیات فارسی به شمار میرود.
آثار سهراب سپهری
رنگِ مرگ
زندگی، رؤیاهایی است در کنار سبزهزار یا آرامگاه عشق
ریزشِ خورشید
شرقِ غم
هشت کتاب
سبزیِ یک حجم
هنوز در راهم
پیامِ ماهیها
ردپای دوست
و…
نمونه اشعار سهراب
خانه دوست کجاست؟!
این را از آسمان صبح پرسیدم
آسمان برای لحظهای ساکت ماند
مسافری، شعله نوری که در دست داشت، به شنهای تاریک بخشید
و با دست خود درختی سپیدار را نشان داد و گفت:
قبل از رسیدن به آن درخت
کوچه باغی است سبزتر از آرامش بیپایان هستی
و در آنجا محبت، به پاکی و روشنی آسمان است…
به انتهای آن کوچه میروی که از پس دیوارهای بلند
سرک میکشد
سپس به سوی گل تنهاپیچ میخوری،
دو قدم مانده به گل
کنار چشمه همیشهجاری افسانهها میایستی
و ترسی شفاف تو را در بر میگیرد…
در آن آرامش روان و سیال، صدای خشخشی میشنوی:
کودکی را میبینی
که بر درخت بلند کاج بالا رفته، تا جوجهای از آشیانه نور بردارد
و از او میپرسی:
خانه دوست کجاست؟…