پیتزیکاتو یک روش خاص برای نواختن سازهای زهی است. در این روش، به جای استفاده از آرشه، نوازنده با انگشتهای خود سیمها را میکِشد یا ناخن میزند. این تکنیک را میتوان به شکلهای گوناگونی روی سازهای مختلف اجرا کرد که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت. در نوشتار موسیقی، پیتزیکاتو را معمولاً به صورت مخفف، یعنی «پیز» نشان میدهند. در این نوشته از وبلاگ مدیر تولز، همه چیز را درباره این تکنیک به طور کامل برای شما بیان میکنیم.
پیتزیکاتو در سازهای مختلف چطور اجرا میشود؟
در سازهای زهی که با آرشه نواخته میشوند، مانند ویولن، پیتزیکاتو به معنای این است که نوازنده به جای استفاده از آرشه، مستقیماً با انگشتهای خود سیمها را به صدا درمیآورد. صدای حاصل از این روش، کاملاً با صدای آرشه تفاوت دارد و معمولاً کوتاهتر و ضربهایتر است.
در سازهای دارای صفحه کلید مانند پیانو هم گاهی از تکنیک پیتزیکاتو استفاده میشود. در این حالت، نوازنده با دستکاری مستقیم سیمهای داخل پیانو، صدای متفاوتی ایجاد میکند. البته این روش بیشتر در میان نوازندگان مدرن و معاصر پیانو دیده میشود.
در گیتار نیز پیتزیکاتو به نوعی نواختن گفته میشود که در آن صدا به سرعت قطع میشود و گاهی با نام تکنیک پالم میوت نیز شناخته میشود.
تاریخچه پیتزیکاتو
اولین بار در تاریخ موسیقی، تکنیک پیتزیکاتو در قطعهای به نام “آیرس” اثر “توبیاس هیوم” در سال ۱۶۰۵ دیده شد. بعدها در سال ۱۶۳۸، آهنگساز معروف “کلودیو مونتهوردی” نیز در اثر خود به نام “نبرد تانکرد و کلوریندا” از این روش استفاده کرد. در این قطعه، از نوازندگان خواسته شده بود که با دو انگشت دست راست، سیمهای ساز را به صدا درآورند. حتی در این اثر تاکید شده بود که نوازندگان باید از انگشت اشاره دست راست برای اجرای این بخش استفاده کنند. امروزه هم استفاده از انگشت اشاره، معمولترین روش برای اجرای پیتزیکاتو است؛ با این حال گاهی از انگشت وسط نیز برای این کار کمک گرفته میشود. در بیشتر مواقع، وقتی نوازنده این تکنیک را اجرا میکند، آرشه را هم در دست نگه میدارد؛ اما اگر بین بخشهای قطعه وقت کافی وجود داشته باشد، میتوان آرشه را موقتاً زمین گذاشت و بعد دوباره آن را برداشت.