هوش مصنوعی فراموشی را می‌آموزد

امنیت فضای مجازی یکی از مهم‌ترین بخش‌های زندگی آنلاین ماست و در واقع مرکز و اساس آن به شمار می‌رود. اما با ظهور هوش مصنوعی و الگوریتم‌های یادگیری ماشین که امروزه همه‌جا دیده می‌شوند، محافظت از اطلاعات شخصی سخت‌تر از قبل شده است.

سال گذشته، اتحادیه اروپا قانونی به نام «مقررات حفاظت از داده‌های عمومی» یا به اختصار GDPR را تصویب کرد. یکی از نکات کلیدی این قانون، حق فراموشی بود.

شاید برایتان جالب باشد که بدانید گاهی از افراد خواسته می‌شود تمام اطلاعات خود را از فضای اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و موتورهای جستجو حذف کنند. این کار نه‌تنها یک تمرین ذهنی برای به خاطر سپردن رمزهای عبور و سایت‌های پرکاربرد است، بلکه باعث افزایش امنیت اطلاعات شده و دست هکرها برای سوءاستفاده از داده‌ها را کوتاه می‌کند.

همه ما می‌دانیم که امنیت در فضای مجازی چقدر اهمیت دارد. اما از همان ابتدای پیدایش اینترنت، موضوع حریم خصوصی کمتر مورد توجه جدی قرار گرفته است. البته همواره گفت‌وگوهای زیادی بین دولت‌ها و رسانه‌ها درباره نحوه جمع‌آوری، نگهداری و استفاده از داده‌ها در جریان بوده است.

حتی گاهی دولت‌ها و رسانه‌ها بر سر مالکیت عمومی اطلاعات با هم اختلاف پیدا می‌کنند. با وجود آنکه امنیت سایبری مسئله‌ای بسیار حیاتی است، هنوز نتوانسته‌ایم به خوبی از آن محافظت کنیم.

آنچه در ادامه می‌خوانید:
– در عصر اطلاعات و ربات‌های هوشمند، چطور از داده‌های خود مراقبت کنیم؟
– چگونه به ماشین‌های هوشمند یاد بدهیم که فراموش کنند؟
– چه اطلاعاتی درباره داده‌های خود داریم؟
– مسیری برای بخشیدن ایجاد شده است.

واقعا در عصر فناوری اطلاعات و روبات‌های هوشمند چگونه می‌توانیم مراقب داده‌های خود باشیم؟

در دنیای امروز، تقریباً همه شرکت‌های بزرگ، دولت‌ها، رسانه‌ها و حتی افراد عادی در حال جمع‌آوری اطلاعات هستند. شرکت‌ها دوست دارند درباره مشتریانشان بیشتر بدانند؛ سپس این داده‌های ذخیره‌شده را می‌فروشند یا به شکل‌های مختلف از آن‌ها استفاده می‌کنند.

حتی سیستم‌های هوش مصنوعی هم از این اطلاعات برای ارائه پیشنهادهای مناسب در موتورهای جستجو بهره می‌برند. حتماً برای شما هم پیش آمده که وارد یک سایت پخش فیلم شوید و با دیدن پیشنهادهایش با خود بگویید: «چطور فهمیده من به این نوع فیلم‌ها علاقه دارم؟»

وقتی این داده‌های پیچیده وارد سیستم‌های ماشینی می‌شوند، دیگر راه ساده و مؤثری برای کنترل یا حذف تأثیر آن‌ها بر خروجی سیستم وجود ندارد. وقتی به «حق فراموشی» فکر می‌کنیم، می‌بینیم که پس گرفتن اطلاعات شخصی از شرکت‌های خصوصی و دلالان داده، کار بسیار دشوار و تقریباً غیرممکنی است.

با این حال، باید به این نکته هم توجه کنیم که حتی اگر بتوانیم داده‌های خود را از شرکت‌ها و واسطه‌ها پس بگیریم، یک پرسش سخت و اساسی پیش روی ما باقی می‌ماند.

چطور به ماشین‌های هوشمند، فراموشی را آموزش دهیم؟

این سوال برای کودکان و نوجوانان که در این عصر به سن بلوغ می‌رسند، اهمیت بیشتری دارد، زیرا آنها نسل هوش‌مصنوعی هستند.

کودکان عصر هوش مصنوعی انتخاب می‌کنند که از فضای یادگیری جمعی که جامعه به آنها می‌دهد، در جهت تکامل استفاده کنند، ولی نمی‌دانند چگونه باید به ماشین‌ها فراموشی را بیاموزند.

هوش مصنوعی در آینده نزدیک پیشرفت‌های بیشتری خواهد کرد. به عنوان مثال، امروز مشاوران پذیرش کالج می‌توانند عکس‌های متقاضیان را در پلتفرم‌های رسانه جمعی پیدا کنند و در آینده، ممکن است بتوانند صدای ضبط‌شده متقاضی را به عنوان یک دستیار ۱۲‌ساله بشنوند.

صدایی که توسط یک دستیار صدا در خانه کودک گرفته شده است. نسل هوش مصنوعی حق دارد که از هوش مصنوعی بترسد و فراموشی را یاد بگیرد.

دارن شو (Darren Shou)، محقق و استراتژیست شرکت سیمانتک (Symantec) و نویسنده مجله فناوری وایرد(wired) است. شرکت سیمانتک بزرگ‌ترین شرکت تولیدکننده نرم‌افزارهای امنیتی برای رایانه‌های شخصی در دنیا‌ست، مهم‌ترین محصول این شرکت ضد‌ویروس‌ نورتون است.

دارن شو در مجله وایرد نوشته است: از لحاظ تاریخی، ما سخت تلاش کرده‌ایم تا تضمین‌هایی برای کودکان ایجاد کنیم. این قوانین در تبلیغات، ثبت سوابق پرونده‌های کیفری نوجوانان، قانون حفاظت از حریم خصوصی آنلاین یا ابتکارات دیگر هستند.

ما به یک خط جداکننده بین بزرگسالی و کودکی معتقد هستیم. کودکانی که به سن بلوغ می‌رسند، همیشه از این امتیاز بهره‌مند نیستند. مجموعه داده‌های فراوان به همراه هوش مصنوعی به زندگی روزمره انسان‌ها وارد می‌شوند؛ بدون آنکه کمترین نظارتی روی آنها اتفاق بیفتد.

محققان کشف کرده‌اند که هوش مصنوعی می‌تواند اسرار و اطلاعات اشخاص یا سازمان‌ها را افشا کند. این کشف به این معنی است که ناتوانی در فراموش کردن داده‌ها تنها بر حریم خصوصی شخصی تاثیر نمی‌گذارد، بلکه می‌تواند برای امنیت جهانی مشکلات واقعی ایجاد کند

سال‌هاست که جوامع مختلف درگیر مباحثات بسیار جدی‌تری نسبت به پیشرفت‌های روزمره بودند؛ مسائلی که امروز ممکن است بی‌اهمیت به نظر برسند.

برای مثال، در اواسط قرن بیستم معرفی رادیوهای خودرو در مقایسه با آزادی دیجیتالی که امروز مردم با آن دست به گریبان هستند، باعث نگرانی بیشتری از سوی دولت ایالات‌متحده شده‌است.

در این مقاله آیا پزشکان بیکار می شوند؟ _ آینده پزشکی با توجه به هوش مصنوعی اطلاعات مفیدی آمده است.

برای اطلاعات بیشتر، به مقاله چطور از هوش مصنوعی شیائومی استفاده کنیم؟ مراجعه کنید.

در صورت علاقه‌مندی، مطلب هوش مصنوعی پزشکی گوگل; کمک یا جایگزینی کادر درمان؟ را از دست ندهید.

فقدان مجموعه‌ داده‌ها و تحلیل آنها به این معناست که دستگاه‌های هوش مصنوعی دنیا خلاقیت آینده ما را از بین می‌برد. اشتباهات، تصادفات و لحظات تاثیرگذار در دنیای فیزیکی به کودکان زندگی را می‌آموزند اما درباره دنیای دیجیتال، آموزشی به کودکان داده نمی‌شود.

دنیایی که همه چیز در آن با هر کلیک، بازدید، بازخورد، تعامل و خرید ثبت و تحلیل می‌شود. چیزی که این مسئله را جدی‌تر می‌کند، این است که حجم عظیمی از داده‌ها در دنیای آنلاین وجود دارد.

در گذشته کامپیوترها به‌سادگی دستورهای کتبی را اجرا می‌کردند اما اکنون سیستم‌های هوش مصنوعی پیشرفته می‌توانند داده‌ها را تحلیل کنند تا به یک راه‌حل مناسب برسند. اکنون بسیاری از سیستم‌های هوش مصنوعی به «جعبه‌های سیاه» تبدیل شده‌اند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *