در سراسر جهان، آهنگهای زیادی از روی صدای یک نهنگ خاص به نام “نهنگ ۵۲ هرتزی” ساخته شده است. صدای این نهنگ با صدای تمام نهنگهای دیگر تفاوت دارد. در این نوشته از وبلاگ مدیر تولز، برای شما شرح میدهیم که داستان این نهنگ چه بوده و چرا آهنگسازان از این صدا در کارهای پرمعنی خود استفاده کردهاند.
نهنگ ۵۲ هرتز چیست؟
در سال ۱۹۸۹، پژوهشگران مؤسسه اقیانوسشناسی وودز هول برای اولین بار با استفاده از میکروفونهای مخصوص زیرآب، صدای عجیبی از یک نهنگ ثبت کردند. فرکانس صدای این نهنگ ۵۲ هرتز بود، در حالی که فرکانس صدای نهنگهای معمولی مثل نهنگ آبی، بین ۱۰ تا ۳۰ هرتز است.
به دلیل این تفاوت آشکار، این نهنگ نمیتواند با دیگر نهنگها ارتباط برقرار کند و به همین خاطر به “تنهاترین نهنگ دنیا” معروف شده است. دانشمندان هنوز نتوانستهاند نهنگ دیگری شبیه به آن پیدا کنند و درباره علت این پدیده نظرات مختلفی وجود دارد. بعضی فکر میکنند که این نهنگ دچار ناهنجاری یا نقص مادرزادی است. برخی دیگر احتمال میدهند که ناشنوا باشد و گروهی نیز معتقدند که ممکن است حاصل جفتگیری دو گونه متفاوت از نهنگها باشد.
استفاده از صدای نهنگ ۵۲ هرتز در موسیقی
در سراسر جهان، آهنگهای زیادی از صدای نهنگ ۵۲ هرتزی الهام گرفتهاند. این صدا کمی از پایینترین نتی که یک ترومپت میزند بلندتر است و از نظر فرکانس، شبیه به وقتی است که انگشت چهارم را روی کلفتترین سیم (E1) یک کنترباس میگذارید. به خاطر حس غم و تنهایی که این صدا در دل شنونده میاندازد، منبع الهام بسیاری از قطعات موسیقی شده است.
مشهورترین قطعهای که از این صدا استفاده کرده، اثر گروهی به نام آی دی (Iday) است. این گروه در واقع پروژه یک آهنگساز جوان روس به نام دامیر محمدیاروف است. در این آهنگ، صدای نهنگ در کنار ملودیهای آرام و محزون، قطعهای بسیار احساسی و تاثیرگذار خلق کرده که حس تنهایی عمیقی را به شنونده منتقل میکند.
همچنین دو آهنگساز انگلیسی به نامهای کاترین رابرتز و سین لیکمن، در سال ۲۰۱۵ آلبومی با عنوان «فردا به دنبال امروز میآید» منتشر کردند که قطعهای به نام «۵۲ هرتز» در آن وجود دارد. این آهنگ یک جمله کلیدی تکاندهنده دارد که توسط گروه کر بارها تکرار میشود: «۵۲ هرتز، ۵۲ هرتز، من آهنگ عاشقانهای را میخوانم که هیچکس نمیتواند بشنود.»