اگر من معلم ریاضی بودم، سعی میکردم این درس را برای همه دانشآموزان شیرین و جذاب کنم. به جای اینکه فقط فرمولها را روی تخته بنویسم و از بچهها بخواهم آنها را حفظ کنند، روشهای تازهای برای یادگیری پیدا میکردم.
در کلاس من، ریاضی فقط یک درس نبود، بلکه یک بازی فکری مهیج میشد. با استفاده از وسایل کمک آموزشی، بازیهای گروهی و مثالهای ملموس از زندگی روزمره، مفاهیم ریاضی را به بچهها نشان میدادم. مثلاً برای یادگیری کسرها از یک کیک استفاده میکردم و با تقسیم آن، مفهوم تقسیم و نسبت را به شکلی ملموس آموزش میدادم.
این موضوع را بهتر بشناسید با مطالعه انشا از زبان جاده.
همچنین فضای کلاس را به گونهای ایجاد میکردم که هیچ دانشآموزی از پرسیدن سؤال خجالت نکشد. به همه یادآوری میکردم که اشتباه کردن بخشی طبیعی از فرآیند یادگیری است و هر سؤالی میتواند دریچهای به سوی درک بهتر باشد.
برای اطلاعات بیشتر، به مقاله انشا از زبان شکلات مراجعه کنید.
به جای تأکید بر سرعت در حل مسئله، بر درک عمیق مفاهیم و پیدا کردن راهحلهای خلاقانه تمرکز میکردم. برایم مهم بود که هر دانشآموز با توجه به تواناییهایش پیشرفت کند و اعتماد به نفس لازم برای روبرو شدن با چالشهای ریاضی را پیدا کند.
در نهایت، دوست داشتم شاگردانم نه تنها نمره خوبی بگیرند، بلکه از زیبایی و منطق ریاضی لذت ببرند و آن را همچون زبانی بدانند که میتواند دنیای اطرافشان را بهتر برایشان معنا کند.
اگر من معلم ورزش بودم، میکوشیدم حیاط مدرسه برای بچهها شادترین و بانشاطترین جای دنیا باشد.
در کلاس من، ورزش تنها دویدن و تحرک نبود، بلکه فرصتی بود برای رها کردن انرژیهای خوب، برای همکاری و برای این که هر کودکی خودش را باور کند. من بازیها را چنان طراحی میکردم که هیچ دانشآموزی احساس نکند از دیگران کمتر است؛ هر کس با هر توانایی، قهرمان دل خودش میشد.
همیشه سعی میکردم لبخند بر لب داشته باشم و با کلامی نرم و دلنشین، بچهها را به مشارکت و تلاش بیشتر تشویق کنم. برایم مهم بود که beside سلامت جسم، شادی درون و اعتماد به نفس آنها نیز تقویت شود.
در پایان هر ساعت ورزش، دوست داشتم همه با چشمانی براق و روحیهای سبک به کلاس برگردند؛ انگار که بال پرواز یافتهاند.
این بود آرزوی من، اگر معلم ورزش بودم.
موضوع انشا اگر من معلم ورزش بودم
اگر من معلم ورزش بودم، اول از همه سعی میکردم هر روز با چهرهای شاد و پرنشاط به مدرسه بروم. به نظر من، یک معلم ورزش باید سرحال و باانرژی باشد تا بتواند شاگردان را به تحرک و فعالیت تشویق کند.
اگر من معلم ورزش بودم، پیش از شروع درس به همه دانشآموزان سلام میدادم و احوالشان را میپرسیدم. دوست داشتم آنها حس کنند که دیده میشوند و برای من مهم هستند.
در برنامه کلاس ورزش، میخواستم هر هفته یک رشته ورزشی جدید را به بچهها معرفی کنم. مثلاً یک هفته فوتبال، هفته بعد بسکتبال، سپس والیبال و بعد هم ورزشهایی مانند دوومیدانی. هدفم این بود که دانشآموزان با انواع ورزشها آشنا شوند تا هرکس بتواند زمینه مورد علاقه خود را پیدا کند.
اگر من معلم ورزش بودم، دوست نداشتم هیچ دانشآموزی احساس ناتوانی کند. همیشه سعی میکردم به آنها روحیه بدهم و بگویم که هر فردی تواناییهای خاص خود را دارد و فقط باید آن را کشف کند.
برای گسترش دانش خود، به مقاله انشا از زبان آسمان شهر سر بزنید.
در کلاس من، به جای تأکید بر برد و باخت، ارزش اصلی بر تلاش و کار گروهی بود. اگر کسی در بازی شکست میخورد، به او میگفتم که شکست بخشی طبیعی از زندگی است و مهم این است که از آن درس بگیریم و قویتر ادامه دهیم. اگر هم کسی برنده میشد، از او میخواستم که شادی خود را با دیگران تقسیم کند و متواضع بماند.
یکی از کارهای دیگری که دوست داشتم انجام دهم، برگزاری مسابقات دوستانه بین کلاسهای مختلف بود. این مسابقات علاوه بر ایجاد شادی و هیجان، به بچهها کار تیمی و احترام به یکدیگر را یاد میداد.
همچنین دوست داشتم جلسات کوچکی درباره اهمیت سلامت بدن و تغذیه سالم برگزار کنم تا دانشآموزان بدانند که سلامتی پایه موفقیت در ورزش و زندگی است.
اگر من معلم ورزش بودم، همیشه نشان میدادم که ورزش فقط برای تفریح نیست، بلکه ابزاری برای سالم ماندن، قوی شدن روحیه و ایجاد انگیزه است. به بچهها یاد میدادم که چطور با ورزش میتوانند استرس خود را کاهش دهند و احساس بهتری نسبت به خودشان پیدا کنند.
اگر من معلم ورزش بودم، هیچوقت دست از تشویق شاگردانم برنمیداشتم. هر بار که تلاش کسی را میدیدم، حتی اگر به نتیجه نرسیده بود، برایش دست میزدم و یادآوری میکردم که تلاش و پشتکار از هر چیز دیگری ارزشمندتر است.
پیشنهادی: انشای خواندنی در مورد اگر من …
انشا اختصاصی _ نویسنده: حدیثه قاسمی