در ادامه، داستان پایان زندگی ابراهیم را مرور میکنیم و میبینیم این روایت چه پیوندی با یکی از ویژگیهای مهم پیامبران دارد؛ یعنی پیکار با باورهای نادرست و افسانههای بیپایه.
همانطور که میدانیم، پیامبران همواره در برابر افکار غلط و خرافی ایستادگی کردهاند و ابراهیم نیز در طول زندگی خود با چنین نبرد فکری درگیر بود. در این بخش میخواهیم بیشتر به این موضوع بپردازیم که چگونه سرگذشت ابراهیم، نمونهای از این ویژگی برجسته در پیامبران است.
مختصر در مورد ماجرای مرگ ابراهیم
در ماه ذیالحجه سال هشتم هجرت، پیامبر اسلام صاحب فرزند پسر شدند. این کودک از همسر ایشان، ماریه قبطیه، که از سوی فرمانروای مصر به نزد پیامبر فرستاده شده بود، به دنیا آمد. نام او را ابراهیم گذاشتند.
توصیه میشود به مطالعه مقاله تحقیق در مورد درخت سپیدار ادامه دهید.
پیامبر از به دنیا آمدن این پسر بسیار خوشحال بودند و به او مهر فراوانی داشتند. پس از تولد ابراهیم، جبرئیل نزد پیامبر آمد و ایشان را با عنوان «پدر ابراهیم» خطاب کرد و سلام رساند.
همچنین پیامبر در روز هفتم تولد فرزندشان، گوسفندی را به عنوان عقیقه قربانی کردند، موهای سر ابراهیم را تراشیدند و به اندازه وزن موها به نیازمندان نقره دادند.
درگذشت ابراهیم
فرزند عزیز پیامبر عمر زیادی نکرد و پس از مدتی بیمار شد و از دنیا رفت.
درباره سن او هنگام وفات، روایتهای مختلفی وجود دارد؛ برخی گفتهاند شانزده ماهه بود، برخی دیگر هجده ماهه، و روایتی هم هست که یک سال و ده ماه و هشت روز از عمرش گذشته بود. پیامبر او را در قبرستان بقیع به خاک سپردند، سنگی بر گورش نهادند و بر روی آن آب پاشیدند.
پیامبر بعد از مرگ فرزندش
پس از درگذشت ابراهیم، پیامبر بسیار غمگین شد و اشک ریخت. ایشان فرمودند: «چشم اشک میریزد و دل پر از اندوه است، ولی سخنی که خشم پروردگار را برانگیزد، بر زبان نمیآوریم.» سپس خطاب به فرزندش ابراهیم گفت: «ای ابراهیم! ما از فراق تو سخت محزونیم.»
بعضی افراد با دیدن این صحنه به پیامبر گفتند: شما ما را از گریه برای مردگان منع میکردید، پس چرا اکنون خود برای فرزندتان گریه میکنید؟
پیامبر در پاسخ فرمود: «من هرگز نگفتهام که برای از دست دادن عزیزانتان گریه نکنید. گریه کردن نشانهی مهربانی و همدردی است و کسی که دلش برای دیگران نسوزد، مورد رحمت خدا قرار نمیگیرد. آنچه من نهی کردهام، شیون و زاری بلند، گفتن سخنان ناشایست، اعتراض به تقدیر الهی و پاره کردن لباسها از روی ناشکیبایی است.»
در روایتی نقل شده که پیامبر رو به سوی کوه کردند و فرمودند: «ای کوه! اگر آن مصیبتی که به من رسیده، بر تو وارد میشد، قطعاً تو را خرد میکرد. اما ما آنچه را خدا دستور داده میگوییم: إنّا لِلهِ وَ إنّا اِلَیْهِ راجِعونَ وَ الْحَمدُ لِلهِ رَبِّ الْعالَمینَ».
خورشیدگرفتگی و ارتباط آن با مرگ ابراهیم
در همان روزی که فرزند پیامبر خدا از دنیا رفت، خورشید گرفتگی رخ داد. برخی از مردم مدینه گمان کردند که این پدیده به خاطر درگذشت ابراهیم روی داده است.
مقاله تحقیق در مورد سوره طاها به زبان ساده منبع بسیار خوبی برای یادگیری بیشتر است.
وقتی پیامبر این سخن را شنیدند، در میان مردم حاضر شدند و پس از بالا رفتن از منبر و سپاسگزاری از خداوند، فرمودند:
«اى مردم همانا خورشید و ماه دو نشانه از نشانههاى قدرت حق تعالى هستند که تحت اراده و فرمان او هستند و براى مرگ و حیات کسى نمىگیرند و هر زمان دیدید آن دو یا یکى از آنها گرفت نماز بگزارید».
در صورت علاقهمندی، مطلب تحقیق در مورد هفت خان رستم به صورت مختصر را از دست ندهید.
در این رویداد، پیامبر با وجود اندوه بزرگی که به خاطر از دست دادن فرزندشان داشتند، وظیفهٔ هدایت و آگاهیبخشی به مردم را فراموش نکردند. به محض شنیدن سخنان نادرست و خرافی، برای روشنگری و بیداری جامعه اقدام کردند.
ایشان میتوانستند از این موقعیت برای بالا بردن جایگاه خود استفاده کنند، اما در مکتب اسلام، هدف اصلی این است که مسلمانان افرادی آگاه، خردمند، بیدار و با معرفت باشند تا بتوانند راه درست را پیدا کنند و به کمال انسانی دست یابند.